Çocukların Evcil Hayvan Kaybıyla Başa Çıkmasına Yardımcı Olmak

İnsanlar hayatlarına bir köpek veya kedi alma kararı verdiklerinde, bu yeni evcil hayvanı ailenin bir üyesi olarak karşılarlar. Ancak aile üyelerimizden farklı olarak köpeklerin ve kedilerin yaşam süreleri uzun değildir. Evcil hayvanların aile dinamiği üzerindeki etkisi inkâr edilemez. Yetişkinler için bir evcil hayvan, günün sonunda ıslak dili ve sallanan kuyruğuyla her zaman yanınızda olan vazgeçilmez bir dost olabilir.

  

Çocuklar içinse köpek veya kedi hem oyun arkadaşı hem de yaramazlık ortağıdır. Bir evcil hayvan hayatını kaybettiğinde, insanların yas tutma biçimleri farklılık gösterir. Yetişkinler geçmişte ölümle karşılaşmış olabilir; ancak birçok çocuk ölümle ilk kez ailelerinin evcil hayvanı öldüğünde tanışabilir. Peki yetişkinler, çocukların bir evcil hayvanın kaybıyla başa çıkmasına nasıl yardımcı olabilir?

  

Zihinlerini hazırlayın

Yaşlı evcil hayvanların çoğu, ötanazi süreciyle ailelerinden ayrılır. Sıklıkla "hayvanı uyutmak" olarak anılan bu kavramın çocuklar tarafından anlaşılması çok zor olabilir. Yetişkinler için, günlük yaşamı ötanazinin en iyi seçenek olacağı kadar zorlaşmış yaşlı bir hayvanın ihtiyaçlarını anlamak daha kolaydır.

  

Ancak çocuklar için ötanazi kavramıyla başa çıkmak farklıdır. Ebeveynler, çocuklarını ötanazi sürecinde neler olacağına hazırlamalıdır. Bu, sürecin ayrıntılarını onlarla paylaşmak anlamına gelmez; bunun yerine, ötanazinin geri dönüşü olmadığını yaşlarına uygun bir dille anlatmak gerekir.

  

Duygularını ve yaş düzeylerini dikkate alın, ancak bu adımın kesin ve geri dönüşsüz olduğunu bilmelerini sağlayın. Çok sevdikleri evcil hayvanları daha sonra uyanmayacak veya geri dönmeyecektir; bu durum net biçimde açıklanmazsa çocuklarda kafa karışıklığı yaratabilir.

  

Yas belirtilerine dikkat edin

Çocuklar evcil hayvanlarının kaybına hazırlandıktan ve evcil hayvanlarını son kez gördükten sonra, olası yas belirtilerinin farkında olmak önemlidir. Sürecin kendilerine açıklanmış olması, kaybı kolayca kabullenecekleri ve yasla başa çıkacakları anlamına gelmez. Kısa vadede depresif ruh hâli, öfkeyle davranma veya genel bir mutsuzluk beklenebilir.

  

Ebeveynlerin asıl dikkat etmesi gerekenler, uzun süreli yas belirtileridir. Uzun süreli yas, çocuğun yaşına ve evcil hayvana bağlılık düzeyine göre değişir; ancak dikkat edilmesi gereken bazı belirtiler şunlardır:

·         Her zamanki etkinliklere artık ilgi duymama

·         Arkadaşlardan ve aileden uzaklaşma

·         Gerileme - özellikle tuvalet eğitimi ve alt ıslatma konusunda

·         Kâbuslar 

·         Uyuma korkusu 

·         Ölüme aşırı odaklanma 

  

Çocuklarında bu belirtileri fark eden ebeveynler, çocuklarının daha sağlıklı bir şekilde başa çıkmasına yardımcı olmak için hızlıca harekete geçmelidir. Okul psikologları, din görevlileri veya danışmanlar; çocukların daha iyi başa çıkma yöntemleri geliştirmesine yardımcı olabilecek değerli destek kaynaklarıdır.

  

Zamanla iyileşme gelir

Yetişkinlerin yapabileceği en büyük hata, çocuğun evcil hayvanıyla kurduğu bağı küçümsemektir. Kaybettikleri evcil hayvanlarını sevgiyle hatırlamalarına yardımcı olun ve evcil hayvan aile üyesiyken aralarında var olan insan-hayvan bağının değerini pekiştirin. Ayrıca, çok kısa süre içinde yeni bir evcil hayvan edinmemeye dikkat edin.

  

Aileye yeni bir evcil hayvan katmak, çocuğun önceki evcil hayvanının yerine yenisinin getirildiğini hissetmesine yol açabilir. Bu da yeni evcil hayvana karşı ilgisizliğe, hatta kötü muameleye neden olabilir. Çocuklar önce iyileşmek için zaman bulmadan, yeni bir evcil hayvanla ilgili herhangi bir kararı aceleyle vermeyin. Zamanı geldiğinde yetişkinler, bu yeni evcil hayvanın bir yerine koyma olmadığını açıkça belirterek çocukları karara dâhil etmelidir.

Öne çıkan görsel kaynağı