Tehlikeli Köpekler: Kötü Ünlerini Yenmek

Daha önce daire kiralamış herkes evcil hayvan maddesini bilir. Birçok kiralama ofisinin kabul etmediği bazı köpek ırkları vardır. Bu sözde “tehlikeli köpekler” kara listeye alınır ve her zamankinden de fazla yalnızca birer hayvanmış gibi muamele görür. Ancak bu kapsayıcı ve tepkisel tutum şu soruyu akla getirir: Köpekleri ırklarına göre sınıflandırmak, köpek ısırıklarını önlemeye gerçekten yardımcı olur mu? Bir hayvanın kötü mizacı doğuştan mı gelir, yoksa sorun başka bir yerde midir? “Tehlikeli ırk” etiketi keyfî ve hatalı bir tanım mıdır?

German Shepherds, Doberman Pinchers, Pit Bulls, Rottweiler, Huskies ve Chow Chows, farklı dönemlerde saldırgan veya tehlikeli köpekler olarak eleştirilmiştir.  Bunun nedeni, CDC tarafından gerçekleştirilen ve 1979 ile 1988 yılları arasındaki köpek kaynaklı ölümleri kaydeden bir çalışmadır. Bu hayvanlar listenin üst sıralarında yer almıştır. Ancak liste, köpek saldırılarının ne kadar nadir olduğunu gerektiği gibi yansıtmamıştır. Pit bulls, 66 ölümle en tehlikeli köpek olarak değerlendirilmiştir. Bu sayı, tek bir yılda arı sokmalarına atfedilen ölüm sayısından bile daha düşüktür.

Belirli ırklar gerçekten daha saldırgansa neden bu kadar çok insan kendi köpeğini sevip ona hayranlık duyuyor? Üstelik bu köpeklerin bazıları postacıya bile dişlerini göstermez. Neyse ki sigorta şirketleri duruma sağduyuyla yaklaşarak bütün ırkları tehlikeli olarak etiketlemek yerine tehlikeli köpek kayıtları tutmaya başlamıştır. Köpeklere yönelik ayrımcılıkla mücadelede kaydedilen bu ilerlemelere rağmen, insanlar ile köpekler arasındaki karmaşık ilişkinin daha iyi anlaşılmasına hâlâ karşı çıkan kesimler vardır.

Ohio eyaleti Pit bulls köpeklerini tehlikeli köpekler olarak sınıflandırmakta ve sahiplerinin bir dizi eyalet düzenlemesine uymasını zorunlu tutmaktadır. Yasama organına hakkını vermek gerekirse Pit bulls, uzun zamandır saldırganlık amacıyla yetiştirilmektedir. Dövüşmeye özellikle yatkın bir Pit bull, arka sokakların karanlık çevrelerinde yaşayan bazı kişiler için son derece değerli bir varlıktır. Yalnızca dövüş köpekleri yaratmak amacıyla nesiller boyunca bu tür yetiştirme uygulamaları sürdürülmüştür. Binlerce yıllık evcilleştirme süreci köpekleri uysallığa ve sosyalliğe yöneltmişken, Pit bulls köpeklerini vahşi rakiplere dönüştürmek yalnızca birkaç nesil sürmüştür. Bu “tehlikeli köpeklerin” birçoğu korkunç kötü muamelelere maruz kalsa da doğru bilgi ve eğitime sahip insanlar için son derece cana yakın dostlar olabilir. Başka köpeklerle dövüşmek üzere eğitilip yetiştirildiklerinden genellikle birden fazla hayvanın veya çocukların bulunduğu evler için en uygun evcil hayvanlar değillerdir; ancak yetişkin sahiplerine son derece sadıktırlar. Kurtarılan bu dövüş köpeklerinden biriyle ilgilenmek kararlı bir yaklaşım ve soğukkanlılık gerektirir, ancak bu durum hiçbir kötü muamelenin iyilik kadar güçlü olmadığını gösterir.

En korkunç muameleye maruz kalmış olsa bile kurtarılamayacak hiçbir köpek yoktur. Bu da Pit bull ırkını kendi davasının en güçlü savunucusu yapar. Nesiller boyunca şiddetli saldırganlık ve kontrolsüz vahşilik amacıyla yetiştirilmiş bir köpek, kendi ömrü içinde sevgi dolu bir dosta dönüşebiliyorsa bu, her hayvana ayrı bir birey olarak yaklaşılması gerektiğini kanıtlar. Tehlikeli bir köpek bile yalnızca sevgiyle kötü şöhretini geride bırakabilir.